در اصفهان، در حسين آباد جمعيت تظاهركننده با شعارهاي ”مرگ بر خامنه اي” و ”خامنه اي قاتله ، ولايتش باطله”به تظاهرات پرداختند . بهرغم تهاجم نيروهاي سركوبگر بسيج و دستگيري تعدادي از تظاهركنندگان، درگيري بين مردم و نيروهاي سركوبگر ادامه داشت.
در شيراز، دهها هزار تظاهركننده در خيابان زنديه شعار ”اين ماه ماه خونه سيد علي سرنگونه” سر دادند. در سه راه نمازي، تظاهركنندگان پرچمهاي سرخ با شعار هيهات منا الذله و عكسهايي از شهيدان قيام را در دست داشتند. مردم بهصورت دستههاي جدا با نيروهاي لباس شخصي درگير شدند و شعار ”يا حجه بن الحسن ريشه ظلم را بكن” سر دادند. لباس شخصي ها تعدادي از جواناني را كه به مسجد قبا رفته بودند, دستگير نمودند.
درگيري در خيابان زند شيراز ادامه داشته است و در شاهچراغ مردم بسيجيان را كتك زده اند. در قزوين، در تجمعي كه بهمناسبت عاشورا در خيابان شهداي اين شهر برگزار شد، جوانان شعار ”مرگ بر ديکتاتور” سردادند نيروهاي سركوبگر با حمله به تظاهركنندگان و ضرب و شتم آنان اقدام به متفرق نمودن جمعيت كردند و فرمانده نيروي انتظامي قزوين دستور شليك گاز اشك آور داد. مردم شماري از لباس شخصي ها و مزدوران رژيم را گوشمالي دادند.
در تبريز، در منطقه آبرسان شلوغ شده است و مردم به زبان آذري شعار ”بچه هاي ستارخان آشغالها را دور بريزيد” سر دادند.در شهر كرد، هزاران تظاهر كننده شعار ”ماه محرم و خون، خامنه اي سرنگون” سردادند، نيروهاي انتظامي گاز اشكآور زده و شليك هوايي كردند.
در قم و مشهد مزدوران به روي مردم تظاهركنندگان آتش گشودند كه از ميزان مجروحان و مصدومان خبري در دست نيست. در اراك، بين مردم و نيروهاي سركوبگر درگيري شديدي صورت گرفته است.
در اروميه و اردبيل نيز، مراسم سوگواري عاشورا به صحنه تظاهرات ضد حكومتي تبديل شد .در قيام روز عاشورا دست كم 5تظاهركننده به شهادت رسيدند
براساس آخرين گزارشهاي ستاد اجتماعي مجاهدين در داخل كشور, دست كم 5تن از تظاهركنندگان در جريان قيام شجاعانه مردم و جوانان تهران در روز يكشنبه 27 دسامبر, به دست پاسداران جنايتكار به شهادت رسيدند.
اجساد اين شهيدان به سردخانه پزشكي قانوني – مركز كهريزك (در جنوب تهران) منتقل شده است.اسامي 4تن از شهيدان قيام روز عاشورا
ستاد اجتماعي مجاهدين در داخل كشور اسامي 4تن از شهيدان قيام روز عاشورا را كه تاكنون شناسايي شده اند, به شرح زير اعلام كرد:
مهدي فرهادي راد, محمدعلي راسخي نيا, امير ارشدي كه به ضرب گلوله كشته شدهاند. نام يكي ديگر از شهيدان شهرام فرجي است كه هنوز مشخص نيست به ضربه گلوله يا ضربه به سر كشته شده است.
به گزارش شاهدان عيني در جريان قيام روز عاشورا, مأموران نيروي انتظامي و پاسداران جنايتكار با اسلحه هاي بسيار مجهز و جديد به روي مردم آتش ميگشودند. بسياري از بيمارستانها مملو از مجروحاني است كه به ضرب گلوله زخمي شده اند.
ISTANBUL | The Iranian regime, desperate to restore order after massive protests, arrested more than 1,000 people Monday in an increasingly doubtful bid to suppress an opposition movement that appears to be growing stronger by the day.
Among those arrested were a septuagenarian former foreign minister and top aides to defeated presidential candidate Mir Hossein Mousavi and to former President Mohammed Khatami.
“They are arresting everybody,” said Mehdi Noorbakhsh, an associate professor of international affairs at Pennsylvania’s Harrisburg University. “They’re trying to ban political parties, gatherings, everything.”
Journalists, human rights and women’s activists, and relatives of some of those who died in Sunday’s clashes were also among those detained.
One high-profile detainee was Ebrahim Yazdi, 78, the Islamic republic’s first foreign minister and currently the head of the liberal Freedom Movement.
“They arrested Mr. Yazdi at 3 a.m. alongside his 25-year-old niece who is a politically active student,” said Mr. Noorbakhsh, who is Mr. Yazdi’s son-in-law. “They arrested him because they believe that this way they’ll stop the younger generation from taking to the streets.”
Iran analysts said that the chances of that happening were slim and that the arrests reflected the regime’s desperation.
“We shouldn’t think that this government is behaving in a rational way,” said Mehdi Khalaji, an Iran analyst at the Washington Institute for Near East Policy.
Mr. Khalaji said the supreme leader, Ayatollah Ali Khamenei, had needlessly antagonized new constituencies within Iran by, for example, forbidding proper mourning ceremonies for a prominent dissident cleric, Grand Ayatollah Ali Montazeri, who died Dec. 20.
That behavior, he said, for the first time galvanized religious Iranians and clerics in the theological center of Qom, which remained relatively quiet after the June presidential election, which delivered a fraud-tainted victory to incumbent Mahmoud Ahmadinejad
Mr. Khalaji noted, however, that Ayatollah Khamenei has not authorized the arrest of Mr. Mousavi; another presidential candidate, Mehdi Karroubi; or former Presidents Khatami and Akbar Hashemi Rafsanjani.
According to official media, at least eight people died in protests across the nation Sunday, the bloodiest day since June 20, when at least 11 people were killed.
President Obama issued unusually harsh criticism of the Iranian government Monday, saying that the U.S. “joins with the international community in strongly condemning the violent and unjust suppression of innocent Iranian citizens.”
Tehran on Monday was largely “silent in a very strange way,” said an Iranian in the capital who asked not to be named to protect himself from arrest. “There was no traffic in most crowded places. We all felt [like] the day after the election. People were shocked. I haven’t heard nor seen any protests or militia anywhere today. Anti-riot [police] stayed in a few famous squares and there were clashes in Hafteh Tir Square.”
The Revolutionary Guard-owned Fars news agency reported a pro-regime demonstration in Qom and condemnations by a stream of conservative religious figures over what they described as the “disrespect to Ashura.”
Ashura, which for many Shi’ites fell this year on Sunday, is the most emotional day of the year for Shi’ite Muslims and commemorates the day in 680 when the prophet Muhammad’s grandson, Hossein, died near Karbala in a battle with the forces of a tyrant, Yazid.
Protesters on Sunday compared Ayatollah Khamenei to Yazid, a massive insult. Demonstrators also fought police and paramilitary Basij members with stones and the police’s own batons. Mr. Khalaji said some of the casualties may have been caused by security forces acting in self-defense.
The official Islamic Republic News Agency reported Monday that 47 student unions across the country had demanded that the government deal harshly with the protesters. The report could not be independently confirmed and seemed to contradict indications that Iranian students largely support the protests.
The pro-government Raja News Agency also reported the arrest of a British passport holder accused of “attacked mourners” in a central Tehran crossroads. The news agency said the person was carrying his British passport at the time of arrest but did not give a name.
Also Monday, Persian-language media reported the arrest of a Syrian journalist who was observing protests close to his house in Iran. A Dubai-based television company announced that it had not heard from correspondent Reza al-Basha since Sunday afternoon. Parent company Dubai Media Inc. said it was in touch with Iranian officials.
Reports conflicted about the cause of death Sunday of Mr. Mousavi’s nephew, Ali. Mohsen Makhmalbaf, a prominent filmmaker and spokesman for the Iranian opposition based in Paris, said the younger Mr. Mousavi was run over outside his home by security men in a sport utility vehicle and then shot. Other reports on opposition Web sites said the man was killed by a sniper during demonstrations.
Iranian reporters and foreign correspondents have been barred from covering the demonstrations, making it impossible to independently verify these accounts.
Iranian state media said authorities had taken the bodies of five people killed Sunday for forensic tests, violating a religious tenet that the dead should be buried swiftly. Relatives of the slain Ali Mousavi said they could not find his body for burial, opposition Web sites said.
Human Rights and Democracy Activists in Iran reported abuses of patients. The organization quoted hospital sources claiming that Intelligence Ministry officials “interrogated and recorded the personal details of the wounded being transferred to hospitals after they arrived with the assistance of medical staff.”
During the summer, many protesters wounded in the riots refused to be treated in hospitals out of fear that they would be arrested. In one case, dissidents set up an underground network of trusted doctors who would visit patients in their homes.
Some of the most violent protests Sunday occurred in Tehran’s traditional Imam Hossein district and the tony northern suburbs of Tehran, pointing to an emerging alliance of rich and poor.
“Those living in Imam Hossein are a mixture of Tehran’s original inhabitants and small-time shop owners which Ahmadinejad claims are his supporters,” said Delbar Tavakoli, a journalist for the closed reformist newspaper Etemad who is in exile in Turkey. “When these two social extremes come together, this movement has broken down social class. Everyone is out protesting.”
Mr. Khalaji predicted more bloodshed as the government tries with greater difficulty to stifle the opposition.
“This government will be more aggressive,” he said. “We are expecting more violent scenes in coming days.”
• Barbara Slavin reported from Washington.
Analysts see Iran at breaking point amid protests
(CNN) — In the middle of a loud, violent brawl in Tehran, Iran, anti-government protesters manage to corner a handful of riot police who were sent to combat them.
As the crowd pushes the police against a wall — with screams coming from all directions — a protester points his finger at them. “Why are you doing this?” he yells.
One of the police — the only one whose helmet is off, his face apparently bloody — responds. “I’m sorry,” he says. “I’m sorry.” The other police stand still, trapped by the crowd’s grasp.
Then the protester says something else, in one of the most telling signs of the historic anti-government rebellion sweeping through the streets of Iran.
He demands that the police call Ayatollah Khamenei — the supreme leader of the nation’s hardline Islamic government — a “bastard.”
Reports including photos from the scene indicate the incident took place Sunday.
Are you in Iran? Share your photos and video and tell us what’s going on.
The video, leaked to the world via YouTube despite a widespread crackdown by Iran’s government, is a sign of what is under way in the country: an unprecedented groundswell that shows no sign of abating, six months after a disputed presidential election started it all.
In the latest series of clashes that sparked over the weekend, eight people were killed, according to Iran’s Supreme National Security Council — making it the deadliest incidents since June.
The fighting came on the anniversary of Ashura, a major Shiite Muslim Holy day that provided a critical religious backdrop. Ashura marks the death of Imam Hussein, grandson of Prophet Mohammed, as a martyr. Large crowds pour into streets each year for the observance.
Some demonstrators over the weekend compared Khamenei to Yazid, the caliph who killed Imam Hussein.
As the country’s religious leaders called for arrests of protesters, the demonstrators asked how the government would dare to round up people who had gathered for events marking the religious occasion.
Still, hundreds were arrested. One of the country’s national security officials called openly for demonstrators to be rounded up and carted off.
Videos posted online from Tehran show protesters with their heads covered in blood, in some cases requiring help walking from fellow demonstrators. Witnesses said members of the Basij, the government’s militia, were smashing protesters on the head with their batons.
Two other gruesome videos show protesters in the streets who appear to have just been killed.
The videos also seem to show a growing fearlessness, a fierceness among the demonstrators that has people around the world asking whether the revolt will one day spell the end of Iran’s Islamic republic.
CNN’s Reza Sayah, an Iran native who covers the region, called it an unprecedented uprising, presenting “the most significant challenge” the Islamic republic has faced since its government came to power through a revolution 30 years ago.
“Its strength, its power over these past 30 years has been repression, has been intimidation of anyone who’s dissented,” but the government hasn’t managed to quell this rebellion, Sayah said. “And you look at this opposition movement, and you have to ask yourself how. They don’t have a strong leader. They don’t have a structure. They don’t have an organization. But somehow they manage to mobilize and move out.”
Trita Parsi, president of the National Iranian American Council in Washington, D.C. — a public critic of Iran’s hardline government — told CNN’s “American Morning, “I think this may actually turn out to be a breaking point. What we’ve seen here is how the opposition, six months after the fraud in elections, still have a lot of fight in them. I think they’ve taken the Iranian authorities by surprise. They’re still coming out in huge numbers, and morale seems to be stronger amongst the opposition than among the security forces at this point.
“This could very well end up being one of those indicators that this is not just going to end — this is going to go for something that can be causing a dramatic change, not only in Iran but in the region as a whole.”
The Iranian government presents a very different story. Through state-run media, the government has insisted that security forces have not killed anyone.
The state has also said it believes some of the videos may have been staged in order to make the government look bad.
The English Web site of state-run news agency IRNA led Monday with a story about Iran’s president, Mahmoud Ahmadinejad, planning a visit to Tajikistan. Of about 20 headlines on the main screen of the Web site, none mentioned the protests.
Iran’s media blackout made it difficult to verify accounts that leaked out.
Among the stories getting a great deal of attention around the world Monday was a suggestion that the body of Iran’s opposition leader’s nephew, who was among those killed over the weekend, had disappeared.
The reformist Web site Parlemannews reported Sunday that Saeed Ali Mousavi, nephew of opposition leader Mir Hossein Mousavi, was among the dead.
Iran’s state-run Press TV quoted unnamed police officials as identifying one of the dead as “Seyyed Ali Mousavi.”
On Monday, Parlemannews said the body had disappeared.
While such details could not be confirmed by CNN, it was clear that government actions in general against the protesters were fueling the protests — not just among young Iranians seeking change, but among some older Iranians who once supported the Islamic regime.
On Saturday evening, a pro-government mob barged into a mosque where former president and reformist leader Mohammad Khatami was speaking. Khatami’s supporters fought back, and word spread throughout the country.
Khatami is a respected cleric, a former elected leader.
The protests also came as Iranians were mourning the Grand Ayatollah Hussein Ali Montazeri, a key figure in the 1979 Iranian revolution. Montazeri went on to become one of the government’s most vocal critics.
Robin Wright, author of the book “Dreams and Shadows: The Future of the Middle East,” told CNN on Monday that while Iran’s opposition is fragmented, the various groups have come together. “This is a very important moment in Iranian history, and it is probably time to start asking whether Iran’s uprising could become a Berlin Wall moment,” Wright said in an interview with CNN’s “American Morning.”
She added, “It’s not just an issue of the sporadic protests once or twice a month… It’s also one of the most vibrant and imaginative civil disobedience campaigns anywhere in the world.”
جنبش سبز به كجا مى خواهد برود؟ (تأملاتى پيرامون استراتژى و تاكتيك ها)
۱۳۸۸/۱۰/۰۸
اکبر گنجی
اشاره: جنبش سبز طى هفت ماه اخير دستاوردهاى خوبى داشته است: اين جنبش تجلى بخشى از نارضايتى نهفته در جامعه ى ايران است.
اين جنبش از طريق هويت سازى، افراد را با يكديگر پيوند داده است. اين جنبش از طريق نماد سبزش، نگاه بسيارى را در سراسر جهان به خود معطوف كرده است. اين جنبش از طريق حضور در مجامع عمومى خود را تثبيت كرده است.
اين جنبش نشان داد كه مى توان بدون دخالت خارجى و استمداد از بيگانگان، گذار به رژيم دموكراتيك ملتزم به حقوق بشر را ممكن ساخت.
حفظ تماميت ارضى ايران يكى از مهمترين اصول جنبش سبز است. تقلب بزرگ انتخاباتى مردم را به خيابان ها كشاند. “رأى من چه شد” شعارى دو سويه بود: اعتراض به رئيس جمهور تقلبى از يك سو، و مطالبه ى انتخابات آزاد از سوى ديگر. به همين جهت اعتراض اوليه معطوف به مقابله ى با محمود احمدى نژاد بود.
حمايت بى دريغ آيت الله على خامنه اى از محمود احمدى نژاد و صدور فرمان سركوب مردم از سوى او، نزاع با احمدى نژاد را به نزاع و رويارويى سبزها با على خامنه اى تبديل كرد. على خامنه اى بيشترين نقش را در تعويض محل نزاع بازى كرد.
در عين اذعان به اين دستاوردها، جنبش دموكرسى خواهى بدون چشم اندازى از آينده و روشن كردن ترجيحات و مطالبات، گرفتار روزمره گى خواهد شد. چرخش هاى ۱۸۰ درجه اى از يك سو به سوى ديگر، راهبر به مقصود نيست. يك روز مسأله اين بود كه با عمل وداع كرده بوديم. از هر نوع حركت جمعى مردمى، به دليل عدم كنترل و روشن نبودن پيامدها، مى هراسيديم. اما امروز مسأله اين است كه چهره هاى شاخص جنبش سبز و بسيارى از روشنفكران خود را به عمل جمعى پوپوليستى (تظاهرات اعتراضى خيابانى) سپرده اند.
خيابان به عنوان خيابان هدف نيست، اما گويى براى گروهى خود خيابان به هدف تبديل شده است. بدون بسيج اجتماعى نمى توان به موازنه ى قواى دولت و جامعه دست يافت. اما بدون تعيين استراتژى، تاكتيك ها، شعارها و اهداف؛ كار جنبش دشوار خواهد شد.
اين نكته معلوم است كه هر نوع برنامه اى، گروهى را ناراضى خواهد كرد. آنان كه اهداف، شعارها، تاكتيك ها را نپسندند؛ به دليل تفاوت نظر در خصوص راهبردها و شعارها، چهره هاى شاخص جنبش سبز را به خودى و غير خودى كردن متهم خواهند كرد. اما مگر مى شود جنبش اجتماعى آزاديخواهى براى گذار به نظام دموكراتيك ملتزم به حقوق بشر را بدون برنامه پيش برد؟
همان طور كه همه ى افراد و گروه ها حق دارند در اين خصوص نظرورزى كنند، چهره هاى شاخص اين جنبش هم حق دارند نظرات خود را بيان نمايند. ممكن است نظرات چهره هاى شاخص جنبش به مذاق برخى خوش نيايد، يا ممكن است اظهار برخى مواضع باعث جدا شدن برخى از همراهى شود، اين واقعيات را نمى توان توجيه كافى براى فقدان برنامه و روشن نبودن نقشه ى راه قلمداد كرد.
برنامه طرحى انتزاعى نيست كه بتوان مستقل از واقعيت بدان انديشيد. برنامه، در چارچوب شرايط مشخص تدوين مى شود. اگر چه تاريخ و جامعه را انسان ها آفريده اند، اما همان تاريخى كه انسان ها آفريده اند، ساختارهايى ايجاد كرده است كه هر نوع كنشى در محدوده هاى آن صورت مى گيرد. اگر دموكراسى محصول موازنه ى قوا بين دولت و جامعه است، كه هست، بنابراين فهم دقيق موازنه ى قوا بين دولت و مخالفان، بخش مهمى از طراحى راهبرد و مطالبات است. هدف يادداشت حاضر، برجسته سازى برخى واقعياتى است كه چهره هاى شاخص جنبش سبز در برساختن استراتژى، تاكتيك ها و شعارها بايد به بدانها توجه كنند:
يكم- استقلال مالى دولت از جامعه: درآمدهاى نفتى چنين امكانى براى رژيم فراهم آورده است. در چهار سال گذشته (۱۳۸۷- ۱۳۸۴) ۲۸۰ ميليارد دلار درآمد نفتى كشور بوده است. اين ظرفيت عظيم را به هيچ وجه نبايد ناديده گرفت.
دوم- سازمان سركوب: سلطان سازمان هاى نظامى-امنيتى-اطلاعاتى (سپاه پاسداران، بسيج، نيروى انتظامى، وزارت اطلاعات) در اختيار دارد كه “مى تواند” از آنها براى سركوب جنبش استفاده كند. استقلال مالى به دولت امكان داده است كه سازمان سركوب را به شدت گسترش دهد.
سوم- اراده ى ماندن:اراده ى ماندن در قدرت در على خامنه اى بسيار بالاست. علل متعددى در اين وضعيت دخيل است. يكى از آن علل به قرار زير است: با توجه به وابستگى شاه به دولت هاى غربى، براى او و نيروهاى سركوبگرش اين “امكان” وجود داشت كه به كشورهاى زيادى بگريزند، اما اين امكان براى على خامنه اى و مريدانش وجود ندارد.
چهارم- انحصار رسانه اى: على خامنه اى در شرايطى كه جنبش سبز را از هر رسانه اى محروم كرده است، تمامى رسانه ها (صدا و سيما، روزنامه ها، خبرگزارى ها، و…) را به انحصار خود در آورده است. اين وضعيت كاملاً نابرابر، امكان فراخى براى كنترل افكار عمومى در اختيار رژيم قرار داده است. در عين حال بايد به اين پرسش هم پاسخ گفت: چه كسى در جامعه هژمونى دارد؟ رژيم يا مخالفان؟ مى دانيم كه شايعه در جامعه ى ايران يكى از قوى ترين رسانه هاست كه نبايد در تحليل شرايط كشور ناديده گرفته شود. از سوى ديگر، سايت هاى اينترنتى، تلويزيون هاى ماهواره اى و راديوهاى غير ايرانى وجود دارد كه تا حد امكان اطلاع رسانى مى كنند.
پنجم- استفاده ى ابزارى از دين: آيت الله خمينى و كل دستگاه روحانيت، رژيم شاه را رژيمى ضد دين قلمداد مى كردند. درست است كه دين گريزى يكى از پيامدهاى سه دهه حكومت دينى در ايران بوده است، اما نبايد فراموش كرد كه اكثريت مردم ايران همچنان ديندارند. به همين دليل دستگاه تبليغاتى -ايدئولوژيك سلطان (روحانيت دربارى، منابر نماز جمعه، منابر مساجد، راديو و تلويزيون، روزنامه هاى دولتى، خبرگزارى هاى دولتى، و…) كوشش كرده و مى كنند تا جنبش سبز را جنبشى ضد دينى قلمداد كنند.
اين جنبش، جنبشى دينى (به دنبال مطالبات دينى- مذهبى و رويارويى با بى دينان) نيست، بلكه جنبشى دموكراتيك (به دنبال مطالبات دموكراتيك و با مشاركت فاعلان و بازيگران متفاوت) است. اما پشتيبانى و مشاركت مراجع تقليد (آيت الله منتظرى، آيت الله صانعى، آيت الله موسوى اردبيلى، آيت الله بيات) از آن، روحانى بودن برخى از چهره هاى شاخص (مهدى كروبى، محمد خاتمى) آن، و متدين بودن مير حسين موسوى و بسيارى از زندانيان؛ تبديل شكاف بسيار ضعيف دينداران – بى دينان به شكاف اصلى را بسيار دشوار كرده است. همه ى فاعلان جنبش سبز بايد به دقت تمام توجه داشته باشند كه سخنانى بر زبان نرانند كه شكاف دينداران- بى دينان را جايگزين شكاف اصلى ديكتاتورى- دموكراسى سازد.
نكته ى ديگرى را هم نبايد ناديده گرفت. هيچ كس خدا نيست. هيچ كس مسئول دين نيست. هيچ كسی نمى تواند ديگرى را ديندار يا بى دين بخواند. تاريخ دين بهترين شاهد مدعاى ماست: بى دين خواندن ابن عربى، ملاصدرا، بوعلى سينا، مولوى، حلاج و دهها عارف و فيلسوف ديگر در جهان اسلام حاكى از آن است كه نبايد به اين گونه مدعيات عنايت كرد. همين اتفاق در تاريخ مسيحيت و دين يهود هم روى داده است.”پشمينه پوشان تند خو” و “ريا كار” كه در خلوت كارى مى كنند و در محراب و منبر كارى ديگر، خود را علمدار ديندارى و بى دينى قلمداد مى كنند. پاسخ حافظ به آنها صريح بود: “آتش زهد و ريا خرمن دين خواهد سوخت”.
ششم- استفاده ى ابزارى از احساسات ملى گرايانه: رژيم شاه رژيمى آمريكايى به شمار مى رفت، اما رژيم جمهورى اسلامى، رژيمى ضد آمريكايى به شمار مى رود. در نزاع بر سر مسأله ى هسته اى، جهان غرب به رهبرى آمريكا سياست دوگانه (دبل استاندارد) ى در رابطه ى با ايران و ديگر كشورهاى منطقه ى خاورميانه در پيش گرفته است. در حالى كه برخى از كشورهاى همسايه و منطقه (اسرائيل، هند، پاكستان، قزاقستان، روسيه) داراى بمب اتمى هستند، جهان غرب به دنبال آن است كه ايران غنى سازى اورانيوم در داخل كشور را تعطيل سازد. رژيم با علم كردن اين سياست دوگانه ى غير قابل دفاع، تبليغات خود را به اين جهت سوق داده است كه غربيان مخالف استفاده ى علمى- پزشكى ايران از انرژى هسته اى هستند. بدين ترتيب رژيم مى تواند با افزايش تنش با جهان غرب،اجماعى حول خود پديد آورد.
چهره هاى شاخص جنبش سبز كه در شرايط سركوبگرانه ى داخل كشور در حال مبارزه اند، و مى دانند كه رژيم به دنبال كوچكترين بهانه براى حذف و نابودى آنهاست، شايد چاره اى جز توسل به آيت الله خمينى نداشته باشند. اما، داستان پاره كردن عكس آيت الله خمينى، نشان دادن آن از سيماى جمهورى اسلامى، هياهو به راه انداختن پيرامون آن و برپايى تظاهرات سراسرى در كل كشور؛ محدوديت هاى اين گفتمان را نشان داد. وقايع اخير نشان داد كه در اينجا با استراتژى و تاكتيك بد مواجه شده ايم. تجربه ى مبارزات آيت الله منتظرى بهترين شاهد مدعاى ماست. ايشان هيچ گاه خود را در چنبره ى گفتمان آيت الله خمينى زندانى نكرد. نه تنها آيت الله خمينى را الگوى آزاديخواهى معرفى نكرد، بلكه در برابر فرامين ناقض حقوق بشر او ايستاد.
تكنولوژى هسته اى حق مردم ايران است. اما سلطان با تبديل مسأله ى هسته اى به مسأله ى اصلى، به دنبال آن است كه توجه ايرانيان و جهانيان را از نقض حقوق اساسى مردم ايران منحرف سازد. شعار “جمهورى ايرانى”، از اين منظر، نوعى واكنش به سوء استفاده ى دولت از احساسات ملى گرايانه ايرانيان مى تواند به شمار رود.
هفتم- ترس و یاس: على خامنه اى و مريدان منفعت برش، از طريق ارعاب مى كوشند بر جنبش سبز فائق شوند. زندان و شكنجه و كشتار مهمترين شيوه ى آنان در رويارويى با جنبش سبز است. آنها به هيچ وجه به جنبش سبز مجوز برگزارى يك تجمع قانونى را نمى دهند. از سوى ديگر، با تكرار دائمى اين سخن كه ۱۳ ميليون رأى دهنده ى به مهندس موسوى به شدت ريزش كرده و به دويست- سيصد و حداكثر چند هزار نفر تقليل يافته اند، مى كوشند تا عاملان و فاعلان جنبش سبز را نااميد سازند.
هشتم- استراتژى و تاكتيك: از نظر منطقى، خوب(درست) و بد(نادرست) استراتژى و تاكتيك، محصور به چهار رابطه است: ۱- استراتژى خوب، تاكتيك خوب. ۲- استراتژى خوب، تاكتيك بد. ۳- استراتژى بد، تاكتيك خوب. ۴- استراتژى بد، تاكتيك بد.
توجه به اين روابط بسيار مهم است. به عنوان نمونه، دفاع از آيت الله خمينى، الگو قرار دادن آرا و افكار او به عنوان مقتداى جنبش سبز (سيد محمد خاتمى: “بزرگترين متفكر اصلاح طلب امام خمينى است”)، استراتژيك است يا تاكتيكى؟
سنگر گرفتن در پشت آيت الله خمينى پيامدهايى دارد كه نمى توان آنها را ناديده گرفت. وقتى چهره هاى شاخص جنبش سبز خود را پيروان واقعى آيت الله خمينى معرفى مى كنند و زمامداران كنونى را مخالفان آيت الله خمينى قلمداد مى كنند، خود و جنبش سبز را وارد گفتمانى مى كنند كه رهايى از آن بسيار دشوار است. به تعبير ديگر، نزاع بر سر شكاف اصلى (ديكتاتورى و دموكراسى)، به نزاع مدافعان و مخالفان آيت الله خمينى فرو كاسته مى شود. اينان به اين سخن آيت الله خمينى استناد مى جويند كه: “ميزان رأى ملت است”[۱]، آنان هم به اين سخن آيت الله خمينى استناد مى جويند كه: “پشتيبان ولايت فقيه باشيد تا كشور آسيبى نبيند”. آنان سخنان بى شمارى از آيت الله خمينى، خصوصاً دوران پس از انقلاب، نقل خواهند كرد تا نشان دهند چهره هاى شاخص جنبش سبز دروغ مى گويند كه پيرو خط امام اند.
چهره هاى شاخص جنبش سبز كه در شرايط سركوبگرانه ى داخل كشور در حال مبارزه اند، و مى دانند كه رژيم به جايگاه بى نظير آيت الله منتظرى در ميان دموكراسى خواهان و مدافعان حقوق بشر نشان دهنده ى آن است كه آن چه مهم است، تسخير دولت نيست، مهم دفاع از حقوق اساسى مردم، ايستادن در برابر خودكامگى و قدرتمند كردن مردم از طريق سازمان يابى است. اين آن چيزى است كه اگر همه ى نخبگان بدان تن دهند، مردم و جامعه را قدرتمند خواهد كرد.
انتخاب گفتمان حسينى- يزيدى، استراتژى بسيار خطرناكى است. امام حسين مهمترين نماد مبارزه ى خونين تاريخ شيعيان است. شيعيان هر گاه خواسته اند با حكومتى در عمل درگير شوند و آن را به زير كشند(سرنگون سازند)، به اين منبع عظيم ظلم ستيزى و عدالت طلبى پناه برده اند. اين گفتمان در ايجاد انقلاب ۱۳۵۷ نقش اساسى داشت. على شريعتى مى گفت: همه ى روزها عاشورا و همه زمين ها كربلا است. آنان كه رفتند (شهيد شدند)، كارى حسينى كردند، آنان كه زنده ماندند، بايد كارى زينب وار انجام دهند، و گر نه يزيدى اند. تجربه ى انقلاب ۵۷ ، پيامدهاى خواسته و ناخواسته ى آن گفتمان را روشن كرده است. سفيد (حسينى ها) و سياه (يزيدى ها) كردن طرفين نزاع و استناد به عاشورا، چه راهى جز كشته شدن حسينى ها يا كشتن يزيديان به روى جنبش سبز مى گشايد؟ وداع با روش هاى مسالمت آميز و توسل به روش هاى خشونت آميز، يكى از پيامدهاى اين گفتمان است. رژيم با هدف آفريدن توجيه سركوب به اين گفتمان توسل مى جويد. استناد جنبش سبز به اين گفتمان براى رسيدن به چه مقصودى است؟ دموكراسى محصول مبارزات مسالمت آميز، قدرتمند كردن مردم، ميزهاى مذاكره و بده بستان است. رهبرى جنبش دموكراسى خواهى بايد بتواند با رهبرى نظام سركوبگر وارد گفت و گو، به منظور گذار مسالمت آميز به دموكراسى، شود. گفتمان حسينى- يزيدى، راه گفت و گو را مسدود مى سازد. عاملان و بازيگران جنبش سبز بايد به اين فكر كنند: آيا با يزيد مى توان مذاكره كرد؟ اگر پاسخ منفى است، آيا بدون ميز مذاكره، گذار مسالمت آميز ممكن است؟ اگر پاسخ منفى است، گفتمان حسينى- يزيدى را بايد كنار نهاد.
نهم- راديكاليسم در روش، راديكاليسم در اهداف: سلطان و مريدانش جنبش سبز را جنبشى ساختار شكن و يك نوع انقلاب رنگى قلمداد كرده اند. به تعبير ديگر، سلطان و نيروهاى سركوبگرش شركت در انتخابات و رأى دادن به كانديداى ديگر را براندازى نرم و كودتاى مخملى معرفى مى كنند. برخى افراد و گروه ها وقتى با اين نوع تبليغات رژيم روبرو مى شوند، به سرعت اين تلقى از جنبش سبز را انكار و طرد مى كنند. براى راهبردى روشن در اين زمينه، دو نوع عقلانيت را بايد از يكديگر تفكيك كرد:
عقلانيت نظرى: به معناى تناسب دليل و مدعا.
عقلانيت عملى: به معناى تناسب روش ها و اهداف.
اگر جنبش سبز به دنبال دموكراتيزه كردن جامعه و قلمرو سياسى است، كه هست، دنبال كردن چنين هدفى در ساختار سياسى خودكامه ى كنونى، هدفى راديكال به شمار مى آيد. به تعبير ديگر، گذار به نظام دموكراتيك ملتزم به حقوق بشر خواستى راديكال محسوب مى شود. چنين راديكاليسمى اخلاقى و موجه است. اما عقلانيت عملى حكم مى كند كه از روش ها و وسايلى استفاده شود كه جنبش سبز را به اين هدف برساند،نه استفاده از روش ها و وسائلى كه ما را از هدف دور سازد.
.
روش هاى راديكال (انقلابى: خشونت آميز) به هيچ وجه به نظام دموكراتيك ملتزم به حقوق بشر منتهى نخواهد شد. روش هاى مسالمت آميز، روش هايى است كه متناسب به اين هدف راديكال (درخواست دموكراسى و حقوق بشر) اند. يكى از دستاوردهاى جنبش سبز، پيروزى اخلاقى بر رژيم است. دموكراسى خواهى و دفاع از حقوق بشر به عنوان اهداف، و توسل به روش هاى مسالمت آميز براى رسيدن به اهداف، دليل اين پيروزى اخلاقى بوده است. فوران و سلطه ى احساسات، يكى از اركان روش هاى انقلابى است. جنبش دموكراسى خواهى، جنبشى عقلانى است كه به هيچ بهانه اى احساسات را جايگزين عقلانيت نمى كند. چهره هاى شاخص جنبش و روشنفكران، اگر به دنبال دموكراتيزه كردن ساختار سياسى و كل جامعه هستند، بايد به صراحت تمام، همه روزه، روش هاى خشونت بار را نقد و نفى كنند. با نفرت، كينه، انتقام و خشونت نمى توان دموكراسى برساخت. به كار گيرى خشونت جامعه ى ما را وارد دور باطل خشونت مى سازد، خشونت را افزايش مى دهد و توسل به خشونت رژيم را موجه مى كند.
عصبانيت مردم از خودكامگى و سركوب عريان زمامداران سياسى قابل فهم و همدلى است، اما توسل به خشونت به هيچ بهانه اى قابل توجيه نيست. آتش زدن پاسگاه، پرتاب كوكتل مولوتف به ون هاى نيروى انتظامى، به آتش كشيدن موتورها و حمله به نيروهاى نظامى و انتظامى كار چه كسانى است؟ بخشى از سازمان سركوب رژيم؟ برخى از گروه ها و سازمان هاى شبه توتاليتر؟ يا جنبش سبز؟ براى من باور كردنى نيست كه آن چند ميليون انسان شريف و باهوشى كه شعار مى دادند: “رأى من چه شد؟ ” ،چنان اقداماتى كرده باشند. روز عاشورا آنان چند نفر را به شهادت رساندند. نحوه ى به شهادت رساندن برخى از شهداء به شيوه ى ترور بوده است. نه تنها نبايد به خشونت توسل جست، بلكه بايد به گونه اى عمل كرد كه دولت نتواند از سازمان سركوب عليه مردم استفاده كند. در آلمان شرقى سابق، در شهر لايپزيك ، مردم معترض هر هفته جلوى كليساى شهر جمع مى شدند و دعا مى خواندند. در برخى از شهرهاى اروپاى شرقى سابق، صدها هزار تن از مردم بدون آن كه شعارى سر دهند، شمع به دست سياهى شب را به روز تبديل كردند. اين گونه بود كه رژيم هاى توتاليتر نتوانستند از سازمان سركوب استفاده كنند.
دهم- ساختار و كارگزار: يكى از مهمترين مسائل علوم اجتماعى تجربى، مسأله ى ساختار (structure)و عاملان (agency)است.ساختارگرايان، عاملان و بازيگران را عروسك هاى خيمه شب بازى ساختارهاى اجتماعى به شمار مى آورند. در مقابل، فردگرايى روش شناختى، ساختارها را به فاعلان فرو مى كاهد. به تعبير دقيق تر،از نظر وجود شناختى (ontological)، چيزى جز افراد در جهان خارج وجود ندارد. ساخت اجتماعى موجوديتى مستقل از تك تك افراد ندارد[۲].
مسأله اى كه در طراحى راهبرد بدان توجه بايد كرد به شرح زير است: بر مبناى ساختارگرايى، سخن گفتن از احمدى نژاد و ديگر رهبران، داروى درمان بيمارى سرطانى “ساختار استبدادى” نخواهد بود. اما بر مبناى فردگرايى روش شناختى، هرگونه تحليل اجتماعى در نهايت بايد به عاملان(افراد) تحويل شود. بر اين مبنا، حتى اگر رژيم جمهورى اسلامى رژيمى سلطانى به شمار نيايد، باز هم على خامنه اى قدرتمندترين شخصيت رژيم است. اگر بخواهيم از تشبيهى براى فهم موضوع استفاده كنيم، مى توان گفت: “على خامنه اى قلب و مغز رژيم است”. از اين رو علم كردن احمدى نژاد و كوبيدن او اگر تاكتيكى براى عدم رويارويى مستقيم با على خامنه اى باشد، تاكتيكى قابل فهم است، نه قابل توجيه (justified). اما اگر چنين نباشد، با مشكل فهم و درك توزيع قدرت در نظام سياسى ايران مواجه خواهيم بود. چهره هاى شاخص جنبش سبز تمام كوشش خود را مصروف آن كرده اند تا جنبش را به مقابله ى با آيت الله على خامنه اى نكشانند، اما اين خود رهبر بود و هست كه مطالبات را به خود معطوف داشت و شعارها را عليه خود كرد.
نتيجه: جنبش سبز به استراتژى روشن محتاج است. پيامدهاى خواسته و ناخواسته ى جنبش سبز، گريبان همه را خواهد گرفت. روش هاى خشونت بار چاره ى بيچارگى ما نيستند. درد ما، درد استبداد و خودكامگى است. مسأله ى ايران، مسأله ى چند فرد يا گروهى از افراد نيست.
مسأله ى ما، استبداد نهادينه شده در همه ى زواياى زندگى است. استبداد، دوره اى استثنايى در تاريخ ما نبوده است. تاريخ ما، تاريخ استبداد و خودكامگى است. با تغيير صورت مسأله، به حل مسأله نزديك نخواهيم شد. مسأله ى اصلى، مسأله ى گذار به نظام دموكراتيك ملتزم به حقوق بشر است. بايد به اين مسأله فكر كرد. بايد براى اين مسأله چاره انديشى كرد. اگر دير بجنبيم، رودهايى كه جارى شده اند، به سيلى ويرانگر تبديل خواهند شد كه همه را با خود خواهد برد. حداقل كارى كه مى توان و بايد كرد اين است كه خواست ها و مطالبات دموكراتيك (به عنوان مثال: انتخابات آزاد، حق تجمعات مسالمت آميز، آزادى كليه ى زندانيان سياسى- عقيدتى، آزادى مطبوعات و رفع توقيف از كليه ى مطبوعات توقيف شده، آزادى احزاب، انتخاب روساى دانشگاه ها به انتخاب دانشگاهيان، عفو عمومى به تصويب مجلس، تشكيل كميته ى حقيقت ياب ملى درباره ى انتخابات رياست جمهورى ۲۲ خرداد، استعفاى محمود احمدى نژاد و برگزارى انتخابات مجدد و…) مرحله ى كنونى جنبش را مدون كنيم. اين مطالبات را به تائيد جمع هر چه بزرگترى از چهره هاى ملى، موثر ، نظريه پرداز و مقبول برسانيم و بدين ترتيب اجماعى ملى پيرامون مطالبات مشخص و مدون برسازيم. اگر وضعيتى خطرناك و ناخواسته پيش آيد، همه ى ما اخلاقاً در پيدايش آن وضعيت مسئول خواهيم بود. آنان كه دستى در آتش دارند، به جاى بنزين پاشيدن بر آتش، بايد آتش را خاموش سازند.
مگر مى شود از رژيم بنيادگراى سركوبگر دفاع كرد؟ مگر مى شود براى تثبيت و دوام اين رژيم كار كرد؟ آيا كسانى كه سال ها در زندانهاى اين رژيم حبس و شكنجه شده اند، اينك به عاملان بقاى اين رژيم مبدل شده اند؟ مسأله اين نيست، مسأله انتقال تجربه ى نسل انقلاب ۱۳۵۷ است. آن تجربه چه بود؟ آرنت، پوپر، ارول، جيلاس، گيدنز و ديگران در خصوص اين تجربه سخنان نيكويى بيان كرده اند. ارول مى گفت: “همه ى انقلابها شكست هستند. اما همه ى شكستها يك گونه نيستند”. ميلوان جيلاس گفته است: “انقلاب همواره يك تراژدى در زندگى بشرى است، دوست ندارم آن را رويايى جلوه دهم. انقلاب[شوروى، يوگسلاوى] هم اهريمنى بود… نمى توانم بفهمم كه جنايات خونين و رنج هاى بزرگ را چگونه مى توان انسانى خواند”[۳]. آنتونى گيدنز هم نوشته است: “انقلابها به نام آزادى صورت مى گيرند، اما اغلب به دنبال آنها يك دوره ى سركوب شديد اجتماعى به وجود مى آيد… به دنبال انقلابها دوره هاى حبس و اعدامهاى گسترده ى خودسرانه و سانسور شديد آمده است. اصطلاح “وحشت انقلابى” كه اولين بار براى توصيف پيامد انقلاب سال ۱۷۸۹ فرانسه به كار رفت به معناى استفاده ى منظم از خشونت براى تحميل اطاعت نسبت به مقامات حاكم جديد است”[۴]. آرنت نوشته است: “بايد به اين حقيقت غم انگيز توجه كرد كه بيشتر وقايعى كه انقلاب نام گرفته اند نه تنها از ايجاد “اساس آزادى” بلكه از تضمين حقوق و آزاديهاى مدنى و تأمين نعمت “حكومت محدود” بر پايه ى قانون اساسى نيز عاجز بوده اند”[۵].
مقاله منتشر شده لزوما بازتاب دهنده دیدگاه های «رادیو فردا» نیست.
————————–
————————————————————
پاورقى ها:
۱- سيد محمد خاتمى پس از ماجراى پاره كردن عكس آيت الله خمينى گفته است:
“ما اسلام واقعى را در بينش و روش امام مى بينيم كه جمهورى اسلامى را مطرح مى كند يعنى دموكراسى را پذيرفته است اما به نقصهائى كه دموكراسى دارد و جامعه شناسان و فيلسوفان غرب هم آنها را مطرح كردهاند يعنى فقدان عنصر معنوى و الهى در درون جوامع، توجه كرده و جمهورى اسلامى يعنى آن ارزشها هم به دموكراسى اضافه شود…امام خمينى مظهرآزادگى و آزادى ملت ايران است؛ كدام كلام بالاتر از اين براى مردم سالارى است كه ميزان راى مردم است؟ امام خمينى كه شوخى نكردهاند!ميزان راى مردم است يعنى چى؟…اصلاحات مى گويد اين انقلاب، قانون اساسى و معيارهاى دينى و امام را قبول داريم و معتقديم در بسيارى از موارد؛ دراين معيارها انحراف به وجود آمده است و بايد اصلاح شود…اصلاحات بيش از برگزارى درست انتخابات و عمل به قانون اساسى چيز بيشترى نمى خواهد… مرزهاى ما با آنهايى كه ضد دينند،با متحجران، حتى با كسانى كه مى گويند دين نبايد در حيات سياسى دخالت كند،[روشن است].
رجوع شود به: http://emruz.biz/ShowItem.aspx?ID=۲۶۵۵۲&p=۱
۲- كارل پوپر در اين خصوص گفته است:
“همه ى پديده هاى اجتماعى، و خصوصاً كاركرد همه ى نهادهاى اجتماعى را بايد هميشه ناشى از تصميمات، اعمال، و نگرشها،و غيره ى افراد بشرى دانست… ما هرگز نبايد به توضيحى برحسب به اصطلاح “اجتماعات” بسنده كنيم و خرسند شويم”( كارل پوپر، جامعه ى باز و دشمنان آن، ص ۹۸).
مطابق تقرير هويتشناسانه ى فردگرايى:
“هوئیات اجتماعى، چيزى نيستند به جز مجموعههايى از افراد كه نسبتهاى گوناگون با هم دارند. دانشگاه چيزى نيست جز افرادى كه فعاليت دانشگاهى مى كنند، يعنى: استادان، دانشجويان، امنا، رؤسا و سرايداران. اين تقرير از آموزه، تقريرى است در باب تركيب خارجى پديده اجتماعى و مفادش اين است كه هر پديده ى اجتماعى مولَّف است از افراد و افعالشان… همه هوىّات اجتماعى، اعم از دولت، نظام اقتصادى، معاهدات، نظام حقوقى، دين، سنن هنرى، جنگ، اعتصاب، نظامات تجارى و انقلابات، همه قائم به مجموعهاى از افراد و افعالاند. ساختارها و نهادهاى اجتماعى، نظام هنجارها و اشكال مختلف روابط اجتماعى، همه متشكل از آدميانى هستند كه به كارهاى معنى دار و آگاهانه مختلف مشتغلاند”
(دانيل ليتيل، تبيين در علوم اجتماعى ، ترجمه ى عبدالكريم سروش، انتشارات صراط ، صص۳۱۳- ۳۱۲).
از سوى ديگر، در جبهه ى مقابل، فوكو در تاريخ و جنسيت نوشته است:
“ما بايد بكوشيم كشف كنيم كه چگونه سوژه ها بتدريج، به نحوى پيش رونده، واقعى، و به شكلى مادى از طريق كثيرى از ارگانيسمها، نيروها، انرژيها، مواد، تمناها، انديشه ها، و غيره ساخته مى شوند”. (ص ۹۷).
ماركسيسم ساختارگرا هم فاعل بودن آدميان را انكار مى كند. از نظر آنها، ساختارهاى زيربنايى اجتماعى كنش هاى آدميان را تعيين مى كنند. در اين ديدگاه انسان ها به عروسك هاى خيمه شب بازى ساختارهاى اجتماعى تبديل مى شوند. به گفته ى يان كرايب،ماركسيسم ساختارگرا، اقتصاد را چوب بيلياردى مى داند كه با آن توپ بيليارد سطوح سياسى و ايدئولوژيك به حركت در مى آيد.آلتوسر مى گفت:”اقتصاد در تحليل نهايى تعيين كننده است”.
۳- سه ديدگاه درباره ى اصلاحات در شوروى، چين و يوگسلاوى، مصاحبه با ميلوان جيلاس، آندره ساخارف، وليو بينيان، گردآورى و ترجمه ى هرمز همايون پور،انتشارات آگاه،صص ۶۰- ۵۹.
۴- آنتونى گيدنز، جامعه شناسى ،نشر نى، ص ۶۶۶ .
۵- هانا آرنت، انقلاب، ترجمه ى عزت الله فولادوند، انتشارات خوارزمى، ص ۳۱۳.
پلیس ایران کشته شدن ۸ نفر را در روز عاشورا تأیید کرد
نیروی انتظامی ایران با انتشار اطلاعیه ای اسامی ۸ نفر از کشته شدگان حوادث روز عاشورا در ایران را اعلام کرد
.
در این اطلاعیه که روز دوشنبه ۷ دی (۲۸ دسامبر) در وب سایت رسمی نیروی انتظامی ایران منتشر شده است، اسامی ۷ مرد و یک زن به چشم میخورد که به گفته پلیس در جریان درگیری های روز یکشنبه کشته شده اند.
اسامی کشته شدگانی که علت مرگ آنها در گزارش پلیس آمده عبارت است از: مهدی فرهادی راد، ۳۴ ساله (علت مرگ: اصابت گلوله ساچمه ای به صورت)، محمد علی راسخی نیا، ۴۰ ساله (علت مرگ: اصابت گلوله ساچمه ای شکاری) و علی موسوی حبیبی، ۴۲ ساله (علت مرگ: اصابت گلوله).
در این فهرست همچنین نام شهرام فرجی، ۳۰ ساله، جهانبخت پازوکی، ۵۰ ساله و امیر ارشدی،۳۰ ساله نیز وجود دارد که علت مرگ آنها نامشخص عنوان شده است.
در این اطلاعیه به وجود اجساد یک مرد ۳۱ ساله ناشناس که بر اثر ضربات چاقو کشته شده و یک زن ناشناس ۴۳ ساله ای که علت مرگ او “احتمالا سقوط یا تصادف” عنوان شده نیز اشاره شده است.
روز یکشنبه ( ۶ دی ۱۳۸۸) همزمان با مراسم مذهبی روز عاشورا که با هفتمین روز درگذشت آیت الله حسینعلی منتظری از مراجع تقلید شیعیان نیز مقارن شده بود، معترضان به حکومت ایران در شهرهای مختلف این کشور، از جمله تهران، اصفهان، نجف آباد، مشهد، شیراز، تبریز و قم به تظاهرات پرداختند.
کاخ سفید سرکوب “خشونت آمیز و ناعادلانه غیرنظامیانی” که بدنبال حقوق جهانشمول خود هستند را “قویا محکوم” کرد.
یک سخنگوی کاخ سفید با انتشار بیانیه ای ضمن اعلام این مطلب گفته است: “امید و تاریخ همگام با کسانی است که حقوق جهانشمول خود را با ابزار مسالمت آمیز مطالبه می کنند.”
وی افزود ایالات متحده آمریکا نیز از این تلاش مردم ایران حمایت می کند.
در ادامه این بیانیه آمده است: “حکومت مبتنی بر هراس و خشونت هرگز عادلانه نیست و همانگونه که پرزیدنت اوباما نیز در اسلو گفت این بسیار گویاست که برخی حکومتها از آرزوهای ملت خود بیش از قدرت هر کشور دیگری می ترسند.”
دولت فرانسه نیز سرکوبهای اخیر در ایران را محکوم کرده است.
وزارت خارجه فرانسه روز یکشنبه با صدور بیانیه ای گفته است این کشور دستگیری های خودسرانه و اقدامات خشونت آمیز علیه تظاهرکنندگانی که تنها بدنبال دمکراسی و دفاع از حق آزادی بیان هستند را محکوم می کند.
وزارت خارجه ایتالیا نیز طی بیانیه ای ضمن محکوم کردن خشونتهای روز عاشورا علیه تظاهرکنندگان از حکومت ایران خواسته است تحت هر شرایطی مدافع حقوق بشر و “حیات انسانی” باشد.
در این بیانیه اظهار امیدواری شده حکومت ایران در چهارچوب حقوق بشر و احترام به حیات انسانی وارد گفتگو با معترضان شود.
“پنج کشته”
در طی درگیری های روز عاشورا تاکنون کشته شدن ۵ نفر تایید شده است.
فرماندهی نیروی انتظامی تهران بزرگ در اطلاعیه ای مرگ این ۵ نفر را مشکوک خوانده و آورده است: ” کارشناسان در صدد شناسایی عوامل مشکوک در این حادثه می باشند.”
در اطلاعیه پلیس تهران آمده است که نیروی انتظامی برای متفرق کردن مردم از “تجهیزات ضد اغتشاش” استفاده کرده و نیروهای پلیس سلاح گرم نداشته اند.
این در حالی است که کشته شدن دست کم یک نفر بر اثر اصابت گلوله در تهران تایید شده و چندین ویدئو از افرادی که با شلیک گلوله زخمی شده اند، در اینترنت منتشر شده است.
علی حبیبی موسوی خامنه، خواهرزاده میرحسین موسوی از رهبران اصلی مخالفان در ایران، یکی از افرادی است که با شلیک گلوله در تهران کشته شده است.
